Te midden van het onherbergzame vulkanische landschap van IJsland waart een gerucht rond over de verkoop van een eeuwenoud verloren gewaand manuscript, dat een saga bevat over een ring met ongekende krachten. Het manuscript, dat 800 jaar lang verborgen gehouden is door een IJslandse familie, is in de jaren dertig onder ogen gekomen van de schrijver J.R.R. Tolkien, die de saga gebruikte als uitgangspunt voor zijn wereldberoemde In de ban van de ringcyclus. Een manuscript dat voor Tolkienverzamelaars van onschatbare waarde is.

Rechercheur Magnus Jonson moet de Verenigde Staten verlaten omdat een drugskartel het op zijn leven gemunt heeft. Hij wordt tijdelijk overgeplaatst naar zijn geboorteland IJsland om de politie daar te ondersteunen met zijn expertise. Hij heeft echter ook zijn persoonlijke redenen om voor het eerst in twintig jaar terug te keren: hij gaat op zoek naar de moordenaar van zijn vader.

Maar dan zijn er opeens aanwijzingen dat de ring uit de saga daadwerkelijk bestaat en ergens op IJsland verborgen ligt, en blijkt het antieke manuscript opeens waardevol genoeg… om voor te doden.

Eerste deel uit de rechercheur Magnus Jonson serie.

Recensie:

Ontoereikende magische krachten  

Michael Ridpath is bekend geworden met het schrijven van financiële thrillers maar om een groter publiek te bereiken, wilde hij wat anders proberen. Zijn spionageroman 1938 was een eerste poging om het roer om te gooien maar Ridpath kon geen uitgever vinden die het boek wilde publiceren. Daarop koos hij voor een verhaal rond een Amerikaanse politie-inspecteur van IJslandse afkomst en daar was wel voldoende belangstelling voor. Dit resulteerde in Nederland in Waar de schimmen zijn, het eerste deel van een trilogie met Magnus Jonson in de hoofdrol.

Ridpath heeft het zichzelf, maar ook de lezer, niet eenvoudig gemaakt. Waar de schimmen zijn, bevat drie aparte verhaallijnen: de onopgeloste moord op Magnus’ vader, zijn aanstaande getuigenverklaring tegen een corrupte agent van zijn eigen politiekorps en de dood van een talenprofessor van de universiteit van Reykjavik. Op zich zijn de verhalen goed te volgen maar de moeilijkheid schuilt ‘m in de vele personages die opgevoerd worden. Vooral de vele IJslandse namen maken het lezen er niet gemakkelijker op. Daarnaast stopt Ridpath veel feiten over het eiland in het boek. Dat Hekla de grootste vulkaan van IJsland is en dat de ontknoping plaatsvindt bij één van de bekendste toeristische attracties van het eiland, de watervallen van Gullfoss, is nog goed te volgen maar dat één van de oudste cafés van Reykjavik op de hoek van Skólavördustígur en Laugavergur zit, is net iets teveel info.

Dat het wereldberoemdste werk van J.R.R. Tolkien In de ban van de ring wellicht op een oude IJslandse saga is gebaseerd, is op zich een interessant gegeven en zeker een originele invalshoek voor een thriller. Ik heb Tolkiens boek niet gelezen maar de verfilming, The Lord Of The Rings, ervan gezien dus ik was enigszins bekend met de materie. Toch vond ik het allemaal wat vergezocht hoewel ik me wel kan voorstellen dat bepaalde verzamelaars heel wat geld overhebben voor een dergelijke saga of voor de befaamde ring. Er worden ook belachelijke bedragen betaald voor een eeuwenoud schilderij dus waarom niet voor misschien wel de beroemdste ring ter wereld?

Ik heb me niet met Waar de schimmen zijn verveeld maar het verhaal kreeg me nooit echt in de ban om in de terminologie van het thema te blijven. Voor de liefhebbers van The Lord Of The Rings en mensen die IJsland hebben bezocht of dat nog gaan doen, is het misschien een leuk boek maar het kon mij onvoldoende boeien. Misschien dat het tweede deel met een ander onderwerp makkelijker te verteren is want Ridpath heeft in het verleden bewezen een goede schrijver te zijn maar voor mij is Waar de schimmen zijn slechts een matige thriller met ontoereikende magische krachten.

© RtH 26-8-2010