|
Er zijn heel wat thrillers over seriemoordenaars verschenen. De
bekendste van allemaal is toch wel die over de fictieve psychopaat Hannibal Lecter van de geestelijk vader Thomas Harris. Het succes
van de verfilming van zijn boek met de gelijknamige titel The Silence of the lambs, inspireerde veel auteurs om iets dergelijks
te gaan schrijven. Maar niets kwam ook maar in de buurt van die
onderhuidse spanning die zo typerend was voor deze spannende
en spraakmakende thriller. Alleen de film Se7en was van een gelijkwaardig
hoog niveau maar dat
script was bij mijn weten niet op een boek gebaseerd.
En toen was daar plots Cody McFadyen met het
huiveringwekkende debuut De stilte van de hel. Dit boek voelde ik
letterlijk in mijn maag maar het raakte ook andere snaren. Het was de overtreffende trap in dit
toch al angstaanjagende subgenre maar wel mooi geschreven waarbij ook de menselijke
kant niet vergeten werd al vlakt dat element in zijn latere
boeken enigszins af. Zijn verhalen wijken af van de
doorsnee thrillers over
seriemoordenaars vanwege de gedetailleerde beschrijvingen van de gruwelijke moorden maar ook omdat de vaste hoofdrolspeler Smokey Barrett zelf
slachtoffer is geweest van een psychopaat. Deze traumatische
ervaringen neemt ze mee in de jacht op seriemoordenaars die haar
district onveilig maken. Daarnaast schuwt McFadyen zoals
gezegd de bloederige details niet
en sommige passages zijn zeker niet geschikt voor mensen met een
zwakke maag.
McFadyen werkt met vaste personages en
bij ieder nieuwe thriller kom je iets meer over de achtergronden
van de verschillende FBI-leden te weten. Het taalgebruik is vrij grof en
de moorden bloedstollend maar de boeken verkopen goed dus blijkbaar
vindt de gemiddelde thillerfan het fijn om over deze excessen te
lezen. En ik moet eerlijk bekennen dat ik ook tot deze categorie behoor en me iedere keer weer
verheug op zijn nieuwste boek.
|
