Het meisje is zestien jaar oud. Ze heet Sarah, bevindt
zich op de plaats delict van een gruwelijke, drievoudige moord
en houdt een pistool tegen haar hoofd gedrukt. Ze beweert
tegenover de politie dat ‘de Vreemdeling’ haar adoptiegezin
heeft vermoord. Dat hij haar al haar hele leven achtervolgt en
iedereen vermoordt van wie ze houdt. En dat niemand haar
gelooft. En dat klopt, niemand gelooft haar. Tot nu toe…Special
Agent Smokey Barrett heeft de leiding over CASMIRC, een speciale
FBI eenheid die zich bezighoudt met het opsporen van
seriemoordenaars. Het team is door haar persoonlijk samengesteld
uit de beste specialisten uit de nationale misdaadbestrijding.
Ze zijn net zo geobsedeerd en vasthoudend als de psychopaten op
wie zij jacht maken. En deze zaak zal het uiterste van hen
vergen. Want een nieuwe, wrede, dubbele moord toont aan dat deze
seriemoordenaar op een missie is en verdergaat dan welke
moordenaar dan ook. Recensie:
Een strijd op leven en dood.
Na de inleidende beschouwingen -
een introductie van de leden van het FBI team en een korte
samenvatting van de gebeurtenissen uit het debuut
De stilte van de hel, komt het
verhaal langzaam op gang. Een luie, gezellige zaterdag van
special agent Smoky Barrett en haar pleegdochter Bonny, wordt
wreed verstoord door een telefoontje waarbij eerstgenoemde naar
een plaats delict wordt geroepen. Daar ontmoet ze Sarah, een
zestienjarig meisje te midden van drie vreselijk toegetakelde
lichamen. Het meisje dreigt zichzelf dood te schieten omdat
niemand haar wil geloven. Zij beweert namelijk dat een
vreemdeling al vanaf haar zesde verjaardag iedereen die ze lief
heeft, vermoord. De sporen lijken echter uit te wijzen dat er
niemand anders in het huis is geweest....
De beschreven gebeurtenissen in Het gezicht van de dood
zijn net als in het
De stilte van de hel
weer uitermate gruwelijk en soms
onvoorstelbaar maar het wordt pas echt vreselijk en
persoonlijker als je in het dagboek van Sarah leest. Maar daar
zit tevens een beetje de makke van dit deel naar mijn
mening; het dagboek wordt in de 3e persoon geschreven. Een
dagboek wordt, lijkt mij, altijd in de 1e persoon geschreven.
Sarah legt later uit waarom ze in de derde persoon schrijft maar
ik vond dat geen bevredigend antwoord. Ik snap wel dat
McFadyen zichzelf wat meer speelruimte wilde geven
waardoor hij ook de gedachten en emoties van andere personages
kon beschrijven maar toch. Het ging mij echt te ver toen Sarah
een situatie in haar dagboek beschrijft wat zich buiten haar
gezichtsveld in een patrouillewagen afspeelt. Ook vond het
taalgebruik niet iets voor een zestienjarige.
Laat je die tekortkoming achterwege dan
heb je toch weer een spannende, angstaanjagende, bij vlagen
aangrijpende thriller over een doodsbang meisje
dat strijdt op leven en dood met 'de vreemdeling'.
©
RtH 04-02-2008
Reageren?
Klik hier
