Inhoud:
De Wilde Regenlanden zijn vol gevaren en onaangename
verrassingen: het dichte oerwoud is vrijwel ondoordringbaar, de
waterwegen zijn nog nooit in kaart gebracht. Dat leverde tal van
hindernissen op voor zowel de draken als hun drakenhoeders die
stroomopwaarts de kronkelingen van de Wilde Regenrivier volgden,
op zoek naar de Ouderlingenstad Kelsingra. En eindelijk, aan de
overkant van de kolkende rivier, torent de mythische stad in al
haar pracht en praal omhoog. Weliswaar nagenoeg onbereikbaar door
het wilde water, maar de gebouwen van glanzend zwart en zilver
gesteente lonken.
Duidelijk is echter dat de problemen nog lang niet uit de weg
zijn geruimd, nog lang niet alle vragen zijn beantwoord.
Integendeel. Zo dreigt er nog steeds gevaar van de legers van de
Hertog van Chalced, die met smart en toenemend ongeduld wacht op
een verse zending drakenvlees, op het drakenbloed dat hem een
nageslacht kan bezorgen. Maar er gebeurt meer. Drakenhoedster
Thymara begint zelf steeds meer op een draak te lijken " ze heeft
zelfs al vleugels " en dat geldt ook voor de andere hoeders.
Veranderd onder de invloed van de draken zien ze er geen van allen
nog langer uit als een mens en kunnen ze dus niet meer terug naar
hun oude leven. Wellicht nog belangrijker is dat de draken, nu ze
Kelsingra bereikt hebben, onder invloed van de stad aan kracht
winnen. Daarmee neemt ook hun irritatie ten opzichte van de mensen
toe... Recensie:
Oplopende spanningen
Zowel Drakenstad als het
slotdeel Drakenbloed
van De kronieken van de Wilde Regenlanden beleven in
Nederland hun wereldprimeur. Wat daar de precieze reden voor is,
weet ik niet maar het is wel opmerkelijk dat pas in het voorjaar
van 2012 de laatste twee delen in de oorspronkelijke
Engelstalige versie op de markt komen. Nederland heeft dus het
grote voorrecht om de ontknoping van deze fantastische serie
vóór de rest van de wereld te lezen. Ik ben mede daarom vrijwel
meteen na verschijning in het boek begonnen maar vooral omdat ik
heel nieuwsgierig was hoe het verder zou gaan met Thymara,
Leftrin, Sedric en alle anderen.
Het gezelschap draken en hun
begeleiders hebben na een zware, vermoeiende tocht eindelijk de
mythische stad Kelsingra gevonden. Hoewel de stad tantaliserend
dichtbij ligt, kunnen ze deze niet bereiken vanwege een
verraderlijke, wilde rivier. En ondanks dat de draken weer
sterker zijn geworden, kunnen ze, op een enkeling na, nog steeds
niet vliegen. De draken zijn lui en gedragen zich als een stel
verwende, bovenmaatse kinderen. De agitaties lopen op mede door
het slechte weer en de koude, haveloze onderkomens waarin ze
moeten verblijven terwijl de verleidingen van de Ouderlingenstad
aan de overzijde van de woeste rivier lonken.
Intussen voeren elders in het
koninkrijk de Chalcedeaanse spionnen de druk om aan drakendelen
te komen voor hun zieke leider, de Hertog van Chalded, verder
op. De geheime gezanten van de hertog worden daarbij steeds
brutaler en nemen hun toevlucht tot draconische maatregelen.
Nadat aan het eind van
Drakenziel de stad
Kelsingra gevonden was, dacht ik dat
Robin Hobb in dit deel verder zou gaan met de
ontdekkingen van de magische Ouderlingenstad maar die
verwachting kwam niet helemaal uit. Het is alsof
Hobb in dit deel de lens van macro-
naar panoramastand heeft gedraaid want zaken die zich vaag op de
achtergrond afspeelden, komen plots veel scherper in beeld. Dat
maakt Drakenstad niet alleen een veel gevarieerder maar
ook een veel spannender boek dan de eerste twee delen. Niet dat
die saai waren, integendeel, maar de focus is verschoven naar
het grotere perspectief en dat maakt het plaatje nog
aantrekkelijker.
Wat ook erg leuk is, is het
parallellopende verhaal van de vogelhoeders die de communicatie
tussen de Wilde Regenlanden en Beijerstad verzorgen.
Aanvankelijk zag ik het als een soort opstapje naar het volgende
hoofdstuk maar het is een miniverhaal op zich geworden met eigen
wetenswaardigheden en besognes. De rol van de vogelhoeders in
het geheel wordt ook steeds belangrijker.
Drakenstad
is het 3e deel uit de fascinerende reeks De
kronieken van de Wilde Regenlanden waarin de spanningen
verder oplopen. In deze aflevering komen Reyn Khuprus, Malta
Vestrit en haar bijna vergeten broertje Selden weer in de
picture evenals IJsvuur en Tintaglia. De vele lijntjes van
Hobbs ragfijn gesponnen web tekenen
zich steeds duidelijker af en het blijken er nog meer te zijn
dan zich oorspronkelijk liet aanzien. Nieuwe ontwikkelingen
dienen zich alweer aan en ik kan niet wachten tot december als
Drakenbloed, het
vierde en laatste deel van deze schitterende serie, verschijnt
waarin de jacht op de draken en Kelsingra wordt geopend.
© RtH 15-10-2011
|
