In dit derde en laatste deel van de Boeken van de Levende
Schepen slagen Althea Vestrit en Bresker Trell er eindelijk in
de Vivacia op te sporen. Het levende schip vecht inmiddels samen
met de piraat Kennit tegen de slavenhalers die de Gedoemde Kust
onveilig maken. In de Wilde Regenlanden is door een aardbeving
de draak Tintaglia uit haar ondergrondse gevangenis bevrijd. Als
laatste van haar soort begeeft ze zich op een queeste die van
groot belang is voor de wereld van de levende schepen.
Recensie:
Bestemming bereikt
Omdat Robin Hobb
besloten heeft om terug te keren naar de wereld van de Wilde
Regenlanden met de boeken
Drakenhoeder
en Drakenziel
werd het voor mij hoog tijd om de trilogie van de Levende
Schepen af te ronden. Gelukkig had ik in 2009 al de eerste twee
delen van deze enerverende serie gelezen zodat me nu nog slechts
het slotdeel restte.
"Beijerstad wordt geteisterd door geweld en plunderingen, de
Wilde Regenlanden zijn getroffen door een aardbeving, het
levende familieschip Vivacia is in handen van piraten gevallen
en tot overmaat van ramp wordt de satraap, de heerser van het
rijk, vermist. In het ontstane machtsvacuüm proberen de Kwatsers
Beijerstad in te nemen en rukken ze op naar de hoofdstad
Jamaillia en niemand lijkt ze te kunnen stoppen."
Toen een collega me vroeg waar Het bestemde schip
over ging en ik hardop vertelde wat ik aan het lezen was, kwam
een en ander mezelf nogal fantastisch over. Een draak die met
een persoon in zijn voorpoten op zoek gaat naar een vermiste
geliefde. Zeeslangen die op commando een vijandelijke vloot
aanvallen en levende schepen die kunnen voelen en praten. Maar
toch, zodra je het leest, wordt het allemaal zo vanzelfsprekend
dat het niet eens opvalt. De draak Tintaglia verandert in een
groot verwend kind, Paragon wordt een rebelse jongen en Vivacia
een ijdele vrouw. Het worden personen, niet zoals jij en ik maar
wel met een eigen leven en bijbehorende gevoelens. En dat is
toch de grote klasse van
Hobb die
onwerkelijke zaken op een dusdanige wijze tot leven weet te
wekken dat het eigenlijk doodnormaal lijkt.
Onder dit vernis van fantasy zit echter nog een diepere laag van
meer wereldse zaken als oorlog, intolerantie, onderdrukking,
geldzucht en macht. Zaken die wij ook kennen van onze planeet.
Het verhaal is in velerlei opzichten een spiegel van onze eigen
maatschappij. De onderlinge verdeeldheid in Beijerstad over de
aanpak van de dreiging is heel herkenbaar aan onze eigen
politieke situatie.
Robin Hobb beschrijft dat samenwerken en zoeken naar
wederzijdse belangen een veel betere oplossing is om problemen
te lijf te gaan dan polarisatie maar ook in het rijk van
Jamaillia is niet iedereen die mening toegedaan. Conservatisme
is van alle tijden en werelden.
Maar uiteindelijk gaat het over mensen van vlees en bloed in
deze door Hobb
zo fraai geconstrueerde fantasywereld. De familie Vestrit/Haven
die vecht om te overleven, de piraat Kennit die een duister
geheim met zich meedraagt, Bresker die getekend is door zijn
verleden en de vele andere personages met wie ik 3 boeken en
honderden pagina's lang heb meegeleefd. Meeslepend geschreven en
soms prachtig verwoord met zinnen die je aan het denken zetten:
'Als je bang bent om te falen, ben je bang voor iets dat nog
moet gebeuren. Op die manier voorspel je je eigen mislukking en
door niets te doen, sluit je jezelf erin op.' En zo zijn er
meer voorbeelden te noemen maar dat voert te ver. Lees de
trilogie zelf en trek je eigen conclusies. Vooraf had ik ook zo
mijn bedenkingen maar als je voorbij de fantasy kunt kijken, heb
je met de serie een prachtig epos in handen waarbij
Robin Hobb de
verschillende lijntjes vakkundig tot één geheel weet te brengen.
Met Het bestemde schip is een einde gekomen aan de
onderhoudende serie van de Levende Schepen. Ik heb wederom volop
genoten en heb net als het schip mijn bestemming bereikt.
©
RtH 31-1-2010
|
Ook verschenen als
|
|
 |
Reageren?
Klik hier
