|
Begin maart 2008 kreeg ik een mailtje van
BZZTôH
met het bericht dat Robert Goddard begin september ter
promotie van zijn twintigste thriller getiteld
Een oude schuld naar Nederland zou komen en of ik ook belangstelling had
om hem te interviewen? Dat had ik uiteraard maar precies in die
periode had ik mijn vakantie geboekt. Toch wilde ik deze kans
niet laten glippen en heb ik contact gezocht met Eric van
Ezzulia of
hij het interview wilde doen en dat we gezamenlijk het verslag
konden publiceren. Zo gezegd zo gedaan waarvoor mijn hartelijke
dank aan Eric en Natasza Tardio die het vraaggesprek met Goddard
heeft gehouden en Carien Touwen voor de foto.
Het interview
Een oude
schuld is jouw twintigste boek en inmiddels ben je alweer met je
eenentwintigste boek bezig. Hoe verklaar je jouw blijkbaar
onophoudelijke bron van fantasie?
Ik merk dat, naarmate ik meer schrijf, er steeds meer verhalen
komen bovendrijven. Ik denk dat je kan zeggen dat het schrijven
op zichzelf mijn bron van inspiratie is. Hoe meer ik schrijf,
hoe meer ideeën zich ontpoppen. Het schrijven op zich is zeer
stimulerend.
Je schrijft
zeer authentiek over allerlei plaatsen in je boeken. Ga je zelf
naar die plekken toe?
Ja, ik
bezoek al die plekken zelf. Ik hou ervan om authenticiteit in
mijn boeken te gebruiken. Dat maakt het echt voor de lezer,
daarom reis ik naar alle plaatsen die ik in mijn boek beschrijf.
Het grappige is dat ik mijn research altijd in dezelfde periode
van het jaar doe, meestal het voorjaar. Hierdoor zijn de
weersomstandigheden ook vaak hetzelfde. Ik probeer de plekken in
mijn boek weer te geven zoals ik dat zelf ook heb ervaren en tot
nu toe lukt dat goed, maar misschien moet ik toch eens in een
ander jaargetijde mijn researchreizen plannen. Tijdens het
schrijven van Een oude schuld had ik verwacht dat Eusden,
de hoofdrolspeler, uiteindelijk ook nog naar Rusland zou reizen,
maar uiteindelijk was dat niet logisch. Ik vind dat ergens wel
jammer, ik had hem graag in Rusland gezien en er zelf ook
naartoe gereisd.
"Een goed plot komt van nature"
Je bent vaak
omschreven als de meester van plots, ook dit boek heeft weer een
ingenieus plot. Wat vind jij belangrijk aan het schrijven van
een goeie plot en wat draagt hierbij aan mee?
Wat ik heel belangrijk vind bij het schrijven van een goeie
misdaadroman is dat alles moet kloppen. Er mogen absoluut geen
losse eindjes meer zijn. Ik besteed vaak maanden aan research en
het maken van schema’s. Tijdens deze periode reis ik naar de
plekken die ik in mijn boek beschrijf, praat ik zo nodig met
mensen en probeer ik de tijdlijnen die ik door mijn verhaal laat
lopen, zo gedetailleerd mogelijk uit te schrijven. Daarna pas ga
ik schrijven en veelal schrijf ik het verhaal dan in één keer
op. Ik probeer bij het schrijven mijn plot als uitgangspunt te
nemen, zodat alles blijft kloppen. Tot nu toe is het nog niet
gebeurd dat bepaalde losse eindjes niet klopten, maar het
verhaal zorgt hier zelf ook voor. Een goed plot komt ook van
nature en laat zich zeker niet forceren. Dit zou meteen
opvallen.
Wat vind je
zelf het leukste aan het schrijven van jouw romans?
Het leukste aan het schrijven van mijn verhalen vind ik het
geschiedkundige deel. Ik probeer deze geschiedkundige onderdelen
zo subtiel mogelijk in mijn verhalen te verwerken. Het moet geen
opsomming van feiten worden, of een losstaande lezing. Bij
sommige schrijvers zie je dat wel gebeuren, ik probeer dit
zoveel mogelijk te vermijden. Ik vind het leuk wanneer niet meer
te zien is wat fictie en wat non-fictie is. Dat houdt het ook
leuk voor de lezer. Met mijn boeken is het mogelijk voor de
lezer om dieper in te gaan op de stof die ik in het verhaal
beschrijf, maar het is niet noodzakelijk. Ook in dit boek is dit
het geval. Zelf vind ik het wel heel leuk wanneer ik van lezers
hoor dat ze meer over het onderwerp gaan lezen.
De
meeste van jouw karakters zijn vrij normaal, waarom kies je voor
dit soort karakters?
Ik kies bewust voor hele normale mensen in mijn boeken. Mensen
die herkenbaar zijn voor de lezer, maar ook voor mij. Ik vind
het belangrijk dat mijn lezers zich met mijn karakters kunnen
identificeren. Ook in Een oude schuld heb ik voor een
doodnormale man gekozen. Eén met een bijna saaie overheidsbaan.
Op het moment dat het verhaal begint twijfelt hij aan de keuzes
die hij gemaakt heeft in zijn leven en vindt hij zijn werk
eigenlijk niet meer interessant. Elke dag hetzelfde ritme,
dezelfde mensen en dezelfde problemen. En dan wordt hij
plotseling overvallen door zijn ex-vrouw die hem min of meer
zijn auto en daarmee een zeer spannend avontuur intrekt. Hij kan
zijn nieuwsgierigheid niet onderdrukken en laat zich steeds
dieper in het mysterie trekken.
Heb
je wel eens overwogen om iets anders dan een misdaadroman te
schrijven?
Niet echt. Misdaadromans is waar mijn hart ligt. Ik heb het wel
eens geprobeerd, maar bij elke poging merkte ik dat het
uiteindelijk toch weer een misdaadroman werd. Het heeft dus niet
veel zin om iets anders te proberen te schrijven. Zoals ik al
eerder zei: een plot, maar ook een verhaal leidt zich vanzelf.
Forceren heeft weinig zin.
Hoe zou
je jouw relatie met je karakters omschrijven?
Ik hou van al mijn karakters. Zelfs van de slechte. Ze hebben
allemaal iets bijzonders. Als ik klaar ben met het schrijven van
mijn roman dan mis ik ze ook. Desondanks kies ik erover om
steeds nieuwe karakters te verzinnen. Het komt niet vaak voor
dat ik dezelfde karakters weer laat opdraven in een ander
verhaal. Ik heb het wel een keer eerder gedaan met een karakter,
maar het is zeker geen sinecure.
Je
bent inmiddels bezig met je eenentwintigste boek. Kun je een
tipje van de sluier oplichten?
Ik vertel nooit zoveel over het boek dat ik aan het schrijven
ben, maar het volgende boek speelt zich in Antwerpen af. Over
een maand zal ik hiervoor naar Antwerpen afreizen om de research
voor deze roman te doen.
16 september 2008
|
