Inhoud:
Islamitisch
fundamentalisme, terrorisme, spionage en de rijke geschiedenis
van Egypte zijn enkele van de ingrediënten van Daniel
Eastermans De Achtste Plaag.
Egypte: Egyptologe A'sisha Manfaluti vindt in een pas ontdekte
graftombe een uitzonderlijk mooie mummie. Wanneer zij de linnen
windsels voorzichtig losmaakt staart zij verbijsterd in het
gezicht van de dode. Het is haar man...
Egypte
bevindt zich in een kritische situatie. De Islamitische
fundamentalisten dreigen het land onder de voet te lopen. De
wereld houdt de adem in: aanslagen zijn aan de orde van de dag.
de meest gevreesde terrorist is al-Qurtubi: gewetenloos,
meedogenloos en dodelijk. Michael Hunt, ex-MI 5, aanvaardt de
onmogelijke opdracht: al-Qurtubi onschadelijk maken en
Egypte en de rest van de wereld van de ondergang redden. Maar
dan, alsof er een bijbelse vloek over de natie is uitgesproken
wordt het land gegeseld door een plaag die zijn weerga niet
kent...
Recensie:
Door de windsels het verband niet meer
zien.
In het voorwoord van De achtste Plaag bedankt
Easterman zijn vrouw
Beth voor de feedback en opmerkingen als hij te ver doordraafde.
Ook prijst hij zijn uitgevers in Londen én New York die hem met
tact wezen op zijn bombastische opzet. Blijkbaar heeft zijn
vrouw uit liefde en de publicisten uit respect voor hem niet het
achterste van hun tong laten zien want het is ondanks hun
commentaren en verbeteringen nog steeds een pompeus boekwerk
geworden. Halve bladzijden worden vol geschreven over de
elementen en omgeving. Een voorbeeld: "Hij keek naar de
zeevogel die zijn vleugels schrap zette tegen de harde wind en
zich toen als een baksteen in de ruwe zee liet vallen. Wind en
hoge, brekende golven, een zilte geur in de lucht. De golven
waren groen en hadden schuimkoppen, boten lagen aan lange
ankerkettingen in de oostelijke haven, de verre horizon zonk weg
in een donkere, gevaarlijke zee van paars, die eruitzag alsof
hij met waterverf was geschilderd. De wolken hingen laag, de
ganzen staken hun kop in de draaiende wind. De witte Bruid van
de Zee was een kort moment omcirkeld, gesierd en verguld vóór de
duisternis viel. Het verleden echode in de matte spiegel van het
heden, de kleurige schepen rezen en daalden klotsend in de
vermoeide haven, Qaitbay lag er honingkleurig bij in de
ondergaande zon."
Het is dat ik eerder (beter) werk van
Easterman
heb gelezen en hij een plekje op mijn fansite heeft, anders had
ik het boek na 100 bladzijden aan de kant gegooid en nooit weer
een boek van hem gepakt. Ik had in het begin geen idee waar het
verhaal over ging of waar het naartoe zou gaan.
Daniel Easterman
is een autoriteit
op het gebied
van fundamentalistische controversiële religies. Hij schrijft
ook nog steeds academische stukken over Islamitische onderwerpen
en
hij
weet ontzettend veel over de Oosterse cultuur, geschiedenis en
diverse geloofsvormen maar zijn kardinale fout is om die kennis
in iedere regel te etaleren. Of het nu gaat over een wijk,
straat, kledingstuk, eten, kerk of café, het Arabische
equivalent wordt genoemd. Ik wijt dat eerder aan zijn
mededelingsdrift dan aan zijn praalzucht maar het leest niet
altijd even prettig. Pas over de helft van het boek werd zijn
stijl van schrijven veel directer en pakte het verhaal ook
beter. Het was zelfs even spannend te noemen.
De achtste plaag is 454 bladzijden dik, als
Easterman
wat compacter had geschreven en minder gezwollen dan was het nog
enigszins te pruimen geweest. Nu is het een langdradig, taai
verhaal geworden met een vaag plot. Het is als een mummie met
teveel windsels. Je blijft maar afwikkelen en door alle
zwachtels zie je het verband niet meer. Uiteindelijk blijft er
te weinig van waarde over die de inspanning rechtvaardigde.
©
RtH 01-05-2008
|
