Ieder spoor ontbreekt, tot Callahan een telefoontje krijgt. Aan de andere kant van de lijn is een beklemmende stilte te horen, dan een langzame regelmatige ademhaling, en een klagende, bekende kinderstem - 'Papa?'
De nachtmerrie is voor Callahan nu compleet en hij stort zich een wanhopige zoektocht naar zijn zoons.

Recensie:

Een nachtmerrie. 

Het zal je gebeuren, je gaat met je kinderen naar een of andere festiviteit, je bent even afgeleid en als je weer kijkt zijn je kinderen verdwenen. Dat is wat gescheiden vader en journalist Alex Callahan overkomt als hij met zijn 6-jarige tweeling Sean en Kevin een Renaissance festival bezoekt. Tijdens het hoogtepunt van de show verliest hij even de tweeling uit het oog en de nachtmerrie begint. Onderweg naar huis krijgt Alex een telefoontje en hoort hij het angstige stemmetje van zijn zoon "Papa" zeggen. Daarna is er taal noch teken van de jongens en wordt Alex zelf de belangrijkste verdachte.

Het gegeven is veelbelovend maar het komt er niet uit. Het echtpaar Case weet goed de gevolgen van zo'n verdwijning te beschrijven. Met de trieste vermissing van de Engelse Madeleine McCann op 3 mei 2007 nog vers in het geheugen kun je alle toestanden met de pers, sporenonderzoek, verhoringen enz. goed voorstellen maar Moordkunstenaar raakt je niet. Het blijft bij een opsomming van gebeurtenissen maar je voelt je niet echt betrokken bij het leed van Alex en zijn familie. Ik kreeg soms de indruk dat het een gegoogled boek was. Zoeken, kopiëren en plakken maar. Het naschrift laat echter zien dat andere bronnen werden gebruikt. In het boek maakt de hoofdpersoon ook veelvuldig gebruik van het Internet misschien dat het daarom zo overkwam? Er staan een paar aardige en interessante weetjes in maar over het geheel bood het verhaal veel te weinig om de aandacht voor langere tijd vast te houden. Moordkunstenaar is de minste thriller die ik tot nu toe van John Case gelezen heb.

© RtH 19-12-2007