Op een mistige herfstochtend spoelt in de haven van een klein vissersdorpje in het noordwesten van Spanje het lijk van een visser aan. Inspecteur Leo Caldas van het hoofdkwartier in het nabijgelegen Vigo wordt gevraagd om wat een duidelijk geval van zelfmoord lijkt, te onderzoeken.

Maar al gauw komen er details aan het licht die van de routineklus een complex moordonderzoek maken. Zonder getuigen en zonder dat er maar een spoor is van de roeiboot van het slachtoffer, probeert de laconieke Caldas de waarheid boven water te halen. Dat blijkt geen makkelijke opgave als de dorpsbewoners zo wantrouwend zijn tegenover buitenstaanders en er al helemaal niet happig op zijn om hun verdenkingen uit te spreken.

Als inspecteur Caldas op zijn eigen nuchter wijze door die weerbarstige houding heen heeft weten te breken en hij zich in het maritieme leven van het dorp begeeft, ontdekt hij een verontrustende, decennia oude zaak van een schipbreuk en twee mysterieuze verdwijningen. Het strand van de verdronkenen is een ijskoud verhaal van geweld, afpersing en wraak dat al vele lezers in Europa gegrepen heeft.

Auteur Domingo Villar roept met zijn soepele en vloeiende stijl een even prachtig als beklemmend beeld op van een Galicisch vissersdorp dat op enkele tientallen zielen na verlaten is: mensen die zich uit alle macht vastgrijpen aan oude gewoonten en tradities, en zich afsluiten voor nagenoeg elke invloed van buitenaf. Het strand van de verdronkenen stond wekenlang in de Spaanse bestsellerlijsten en Domingo Villar sleepte hiermee verschillende nominaties en prijzen in de wacht.

Recensie:

Karaktervolle literaire thriller om heerlijk in weg te duiken 

Galicië is een relatief vrij onbekende provincie in het uiterste noordwesten van Spanje ondanks dat het één van de bekendste steden ter wereld binnen haar grenzen heeft: het wereldvermaarde bedevaartsoord Santiago de Compostella. Voetballiefhebbers zullen de streek waarschijnlijk kennen van de clubs Deportiva de La Corună en Celta de Vigo. Galicië is een overwegend koele en natte regio met een gematigd klimaat. De temperaturen liggen in de zomer rond de 23⁰ C waardoor er nauwelijks buitenlandse toeristen komen. Die liggen liever te bakken op de zuidelijke “costas” aan de Middellandse Zee. De bezoekers van dit gewest zijn voornamelijk Spanjaarden die in de zomermaanden de hitte van de stad ontvluchten en verkoeling zoeken langs de 1200 km lange kustlijn.

Galiciërs, niet te verwarren met Galliërs, zijn een gesloten volkje. Als inspecteur Leo Caldas, een geboren Galiciër, uit het naburige Vigo bij een vermeende zelfdoding in het vissersdorpje Panxón wordt geroepen, laat de plaatselijke bevolking maar weinig los. Dit tot grote ergernis van zijn temperamentvolle Aragonese assistent Estévez uit Zaragoza waar mensen veel opener en directer zijn. De inwoners gaan er vanuit dat het slachtoffer, de eenzelvige visser Justo Castelo, het leven niet meer aankon en suďcide heeft gepleegd. Bij het forensisch onderzoek komen echter enkele zaken aan het licht die zelfmoord uitsluiten. Inspecteur Caldas en zijn onstuimige assistent moeten het stilzwijgen van de wantrouwige dorpsbewoners zien te doorbreken om achter de identiteit van de dader te komen. Beetje bij beetje komen ze meer te weten over de omgekomen vissersman en zijn verleden. Castelo was tien jaar geleden samen met nog twee anderen betrokken bij een schipbreuk waarbij de ervaren kapitein van de vissersschuit om het leven kwam. Bestaat er een verband tussen de twee gebeurtenissen? Inspecteur Caldas meent van wel maar het ontbreekt hem aan bewijs.

Het strand van de verdronkenen is geen pageturner. Het verhaal heeft het tempo van een traag stromend beekje over een rotsachtige bodem. Het kabbelt langzaam voort en is eigenlijk amper spannend te noemen maar Villar weet desondanks de aandacht van de lezer goed vast te houden. De schoonheid van dit boek zit ‘m veel meer in dingen als de ontspannen Spaanse sfeer, de lekkere tapas, de grappige opmerkingen en subtiele steken onder water, het “idiotenboek” en de sobere maar warme schrijftrant van de auteur. Wat ook erg mooi is, zijn de verschillende, onderlinge relaties zoals de aparte werkverhouding tussen de bedachtzame Leo Caldas en zijn ongeduldige assistent Rafael Estévez die soms denkt dat hij nog in het Francotijdperk leeft en iedereen met geweld tot een bekentenis kan dwingen. De speciale band tussen Leo en zijn vader die na het overlijden van zijn vrouw haar oude huis heeft gerenoveerd en een succesvolle wijnboerderij is begonnen en de curieuze verstandhouding tussen zijn vader en zijn zieke oom die aan een gezichtsuitdrukking genoeg hebben om te weten wat ze bedoelen.

De schrijver Domingo Villar woont tegenwoordig in Madrid maar is geboren in Galicië. Hij schrijft scenario’s voor film en tv en is culinair recensent voor het Spaanse radiostation Cadena Ser. Hij heeft veel van zijn eigen achtergrond en ervaringen in deze prachtige, stemmige thriller verwerkt waarmee hij verschillende nationale en internationale nominaties en prijzen in de wacht heeft gesleept. Het strand van de verdronkenen is dan ook een karaktervolle literaire thriller om heerlijk in weg te duiken.

© RtH 29-08-2011