Inhoud:
Op een mistige dag aan het eind van de zomer verdwijnt op het
Zweedse eiland Öland een zesjarig jongetje. Familie, politie en
vrijwilligers zoeken dagenlang vergeefs het hele eiland af.
Twintig jaar later krijgt zijn moeder, Julia, een telefoontje van
haar vader, die na zijn pensionering op Öland is blijven wonen. Er
is bij hem een pakje bezorgd met daarin een kinderschoen.
Julia keert met tegenzin terug naar het eiland waar ze weer wordt
geconfronteerd met het drama van de verdwijning van haar zoontje.
Recensie:
Een debuut van formaat
Johan Theorin was een voor
mij totaal onbekende schrijver totdat ik van De Geus
een recensie-exemplaar van Nachtstorm toegestuurd
kreeg. Ik ben op internet wat achtergrondinformatie over deze
Zweedse schrijver gaan zoeken en las dat Nachtstorm
het tweede deel is uit een serie van vier misdaadromans die
tezamen de "Vier seizoenen van Öland" gaan vormen. Het is geen
serie waar een vervolg in zit of die vaste hoofdrolspelers kent
maar toch wilde ik graag met Schermeruur beginnen: het
eerste deel van deze "Vier jaargetijden". Gelukkig kon ik
die van een vriendin lenen waarvoor mijn hartelijke dank want
het boek was zeer de moeite waard.
"Op een mistige dag verdwijnt het
6-jarige zoontje Jens van Julia Davidsson op het eiland Öland
voor de kust van Stockholm. Een dagenlange grootscheepse
zoekactie levert niets op en algemeen wordt aangenomen dat Jens
in de Oostzee is verdronken.
Julia verlaat vanwege de bittere herinneringen het eiland en
vestigt zich in Göteborg waar ze probeert te overleven. Twintig
jaar later belt Gerlof, haar inmiddels gepensioneerde vader,
haar op met het verzoek naar Öland te komen. Hij heeft een
envelop van een anonieme afzender ontvangen met daarin een
sandaaltje."
Schemeruur pakt je vanaf de eerste
bladzijde bij de strot en laat je niet meer los.
Twintig jaar na de verdwijning van haar
kind zie je Julia nog steeds verscheurd worden tussen hoop en
verdriet. Ondergedoken in de anonimiteit van Göteberg zoekt ze
vergetelheid in de drank en leeft ze van dag tot dag. Als ze het
geestelijk aankan, werkt ze als verpleegster in het ziekenhuis
maar ze is vaker af- dan aanwezig.
Haar inmiddels bejaarde vader Gerlof is op Öland achtergebleven
en woont tegenwoordig in een verzorgingstehuis. Hij voert zijn
eigen overlevingsstrijd tegen zijn aftakelende lichaam, het
syndroom van Sjöberg, en zijn schuldgevoel over de verdwijning
van zijn kleinzoon. Hij bleef die fatale dag ondanks de
opkomende mist aan zijn visnetten werken i.p.v. naar huis te
gaan waar hij en zijn inmiddels overleden vrouw die dag op hun
kleinzoon pasten
Als hij op een dag een envelop krijgt met
daarin een sandaaltje worden de nooit helemaal geheelde wonden
over de verdwijning van zijn kleinzoon weer opengereten. Wie
heeft die envelop verstuurd en waarom nu, twintig jaar na dato?
Met zijn dochter Julia gaat hij op zoek naar antwoorden waardoor
ze eindelijk vrede hopen te vinden.
Met Schemeruur heeft Johan Theorin een
debuut van formaat geschreven. Het boek wordt gekenmerkt door de
typisch Zweedse, ietwat sombere en rustieke, sfeer. Het
geloofwaardige verhaal wordt op ingetogen wijze verteld en is
niet buitengemeen spannend maar wel intens met levensechte
personages. Het gaat over het verdriet van een moeder, over
schuldgevoelens en de hechtheid van een kleine, vergrijzende
gemeenschap die zich staande probeert te houden tegen het
oprukkende toerisme met alle aanverwante zaken. Via terugblikken
kom je meer te weten over het eiland, haar vroegere en huidige
bewoners en hun geschiedenis. Langzaam worden de contouren
zichtbaar van wat er die fatale dag gebeurd is en doemt de
waarheid uit de nevel op.
Het is fijn om te weten dat er nog drie
"seizoenen" volgen. Schemeruur is de herfst dus ik zou
zeggen: "Laat de winter maar komen!"
©
RtH 3-11-2009
|
